خبرگزاري شهر- مژگان دهقان: گاهی فکر می‌کنم چقدر خوب بود اگر از استعدادهای ذاتی و خدادادی استفاده می‌کردیم و به جای تقلید و سوء استفاده از زحمت دیگران ، خود برای خلق اثری زحمت می‌کشیدیم.
این روزها بسیار می‌شنويد صداها و آهنگهایی را که اگرچه زیباست، اما دلنشین نیست چون برخاسته از دل نیست، چون تنها تقلیدی کورکورانه از خواننده‌ای است که پیش از این محبوب همگان بوده. خیلی دردناک است که ملتی این چنین هنرمند و هنردوست آلوده تقلید و کپی می‌شوند.
این گرداب، نه تنها موسیقی که هنرهایی چون نقاشی ، هنرهای نمایشی ، سینما و...را نیز گرفتار کرده و ساده دلانی را به دام خود اسیر کرده که دانسته یا ندانسته فرهنگ غنی ملتی را خدشه‌دار می‌کنند.
این اولین بار نیست که فیلمی را روی پرده سینمای ایران می‌بینیم در حالیکه پیش از آن کارگردانی در دیاری دیگر یا همان دیار آن را به عرصه ظهور رسانده است، اما هر بار داغ دلمان تازه می‌شود و این سوال در ذهن جوشنده هر ایرانی نقش می‌بندد که چرا با شعور مخاطب چنین برخوردی می‌شود؟ چرا با نادان فرض کردن هموطنانشان پول‌های هنگفتی به جیب می‌زنند؟
بعد از مدتها تصمیم گرفتیم در بعد از ظهر یک روز جمعه با خانواده به دیدن فیلمی خانوادگی برويم ،دقایقی بیشتر از شروع فیلم «زن بدلی» نگذشته بود که فهمیدم موضوع فیلم برایم آشناست، آشنا که چه عرض کنم گويی همان فیلم را با بازیگرانی ایرانی روی پرده می‌بینم. تا آخر فیلم نشستم ،خیلی هم خندیدم، اما ای کاش پیش از این فیلم « مرد خانواده» را نمی‌دیدم . در آنصورت بیشتر خوش می‌گذشت و با خاطره ای خوش از سالن خارج می شدم.
فیلمی که جناب «مهرداد میر فلاح» زحمت کارگردانی اش را کشیده ، ترجمه ای فارسی از فیلم خارجی «مرد خانواده» است . خوب این خود یک نوع امانت‌داری است که همه لوکیشن‌ها بدون کم و کاست اجرا شود و باید به خاطر این امانت‌داری از نويسنده و کارگردان این فیلم به شایستگی تقدیر شود. تنها تفاوتی که «زن بدلی» با رقیب خارجی اش دارد ، جنسیت نقش اصلی است. در فیلم «مرد خانواده» نقش اصلی را یک مرد، یعنی «نیکولاس کیج» ایفا می‌کند که مثل همیشه به بهترین شکل در قالب خويش جای گرفته و در زن بدلی نقش اصلی را «ماهایا پطروسیان» به عهده دارد که اگر چه بازی خوبی ارائه داده، اما حیف که ایفاگر یک نقش تکراری است.
البته در «مرد خانواده» وقتی نیکولاس کیج به تعبیری از خواب بیدار می‌شود به جای مدیر عامل یک شرکت بزرگ کارگر یک تعمیرگاه است و در «زن بدلی» ماها پطروسیان به جای مهندس برج ساز یک زن خانه دار است که این نیز از تفاوت‌های چشم گیر دو فیلم محسوب می‌شود!
نمی دانم کپی کاری هایی اینچنین آشکار را به حساب چه چیز می‌توان گذاشت؟
کسانی که فیلم مرد خانواده را دیده باشند براحتی متوجه خواهند شد که تمام سکانس ها، تمام دیالوگ ها مثل مرد خانواده بود. فقط زن بدلی بیشتر بر اساس ذائقه ایرانی ساخته شده بود.
نقش اول فیلم (ماهایا پطروسیان) که یک مهندس برج ساز است و تنها در پنت هاوس یک آپارتمان زندگی می‌کند شب قبل از حادثه با مردی که برایش پیتزا آورده بر سر «خوشبختی» بحث می‌کند و به خاطر همین بحث به شدت به فکر می‌افتد و گويی به خواب می‌رود صبح در حالی از خواب بیدار می‌شود که دو بچه در کنارش گريه می‌کنند ، او هم اکنون زنی متاهل و صاحب یک زندگی کاملا معمولی است وی در آپارتمانی زندگی می‌کند که ظاهرا در پایین یا مرکز شهر است با همسایگانی که با هم روابط صمیمی دارند و گاه در کار یکدیگر دخالت می‌کنند. او در ابتدا به خاطر از دست دادن موقعیت اجتماعی از زندگی‌اش راضی نیست اما در نهایت مسائلی را در زندگی خانوادگی کشف می‌کند که بسیار بیشتر از برج ها و ثروتش اهمیت دارد. طوری که او دیگر راضی نیست آن زندگی صمیمی خانوادگی را از دست بدهد و موقیعت خوب اجتماعیش را به دست آورد . او دیگر معنای واقعی خوشبختی را یافته است و این دقیقاَ همان موضوعی است که در « مرد خانواده » به آن پرداخته می‌شود.
در فیلمنامه زن بدلی تنها بخشهایی طنز آلود به داستان تزریق شده که توسط بازیگرانی چون رضا شفیعی جم ، رابعه اسکویی ، رامبد جوان ، مهدی امینی خواه و ... داستان جنبه طنز پیدا کرده و از این طریق سعی دارد علاوه بر آموزش جنبه های اخلاقی مخاطب را بخنداند.
به هر حال آنچه که اتفاق افتاده جریان تازه ای نیست اما تکراری بودن آن از اهمیت موضوع نمی‌کاهد ما که ادعا می کنیم مردمی با فرهنگ و هنرمند و هنر دوست هستیم چرا؟ ما چرا باید آلوده تقلید آن هم از نوع هنریش شویم؟ زن بدلی هم مثل خیلی از کپی کاری‌های دیگر اصل و ریشه ندارد اما مثل همه آنها پول های هنگفتی نصیب صاحبان اثر می‌شود . ظاهراً آنچه کمتر از همه اهمیت دارد شعور مخاطب است که در نظر گرفته نمی شود، نه از منظر مسؤلین که اجازه انجام چنین کارهایی را صادر می‌کنند نه از دیدگاه دست اندرکاران که تنها به فکر گیشه هستند و بس.